วันอาทิตย์ที่ 19 มิถุนายน พ.ศ. 2559

สู่ป่าแห่งหิ่งห้อย




ภาพอนาคตที่ฉันได้เคยวาดไว้
ยังมีเธอคอยยืนเคียงข้างกาย
เวลานี้ที่เราสองยังเคียงกัน
เธอยังคงอยู่เคียงข้างฉันเรื่อยมา 

ยังอยากจะมีชีวิตเพื่อเธอเท่านั้น

การพานพบนี้ช่างอัศจรรย์
เมื่อพบตัวเธอ โชคดีจริงๆ ฉันรักเธอ

สิ่งที่เฝ้าตามค้นหาตลอด

อาจจะเป็นคนคนนี้ที่อยู่ข้างกาย
พอทบทวนเรื่องราวในครานั้น
น้ำตามันเริ่มเอ่อล้น ทำได้แค่เพียงร้องไห้

เสียงของเธอที่ยังติดตรึง

เมื่อนึกถึง ภายข้างในใจดวงนี้ก็ไหวสั่น
เหมือนดั่งเช่นเมื่อยามฝนซา
ฟ้าก็พลันเปลี่ยนเป็นสีคราม
ภายข้างในใจดวงนี้เช่นกัน

ภาพอนาคตที่ฉันได้เคยวาดไว้

ยังมีเธอคอยยืนเคียงข้างกาย
เวลานี้ที่เราสองยังเคียงกัน
เธอยังคงอยู่เคียงข้างฉันเรื่อยมา 

ยังอยากจะมีชีวิตเพื่อเธอเท่านั้น

การพานพบนี้ช่างอัศจรรย์
เมื่อพบตัวเธอ โชคดีจริงๆ ฉันรักเธอ

หากมีวันที่ต้องร้างลาจาก

ตัวเธอก็คงไม่เห็นทางเดินของเรา
จะรอจนวันที่เรา ได้เจอ
ไม่ว่าจะนานเท่าไร
ฉันรออยู่ตรงที่เดิม

เพียงเสี้ยวนาทีเดียวเท่านั้น

ยังมองเห็น ดวงดาวที่ทอแสงเป็นประกาย
และนั่นก็เป็นดั่งเช่นเธอ
ขอเฝ้ามองแบบนี้เรื่อยไป
ให้เหมือนว่าหยุดเวลาของเรา
ในช่วงเวลาใดดวงใจเหนื่อยและล้า
ภาพตัวเธอยังคงปรากฏขึ้นมา
ไม่จำเป็นต้องเอ่ยพูดคำใดๆ
เพียงแค่ฉันได้เคียงข้างเธอก็พอ

และในตอนนี้ก็ยังไม่เปลี่ยนไป

จะดูแลไม่ยอมห่างไปไกล
ไม่ว่าเมื่อไหร่
แม้นานเท่าไหร่
ฉันรักเธอ

ภาพรอยยิ้มที่ยังเอ่อล้น

หรือเป็นน้ำตาที่รินไหล
ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร
ไม่สามารถจะลบภาพเธอ

ภายในหัวใจเวลานี้

มีความรักที่มอบให้เธอ ทั้งหมดหัวใจ
ชีวิตฉันมอบให้เธอ
ฉันรักเธอ

ภาพอนาคตที่ฉันได้เคยวาดไว้
ยังมีเธอคอยยืนเคียงข้างกาย
เวลานี้ที่เราสองยังเคียงกัน
เธอยังคงอยู่เคียงข้างฉันเรื่อยมา 

ยังอยากจะมีชีวิตเพื่อเธอเท่านั้น

การพานพบนี้ช่างอัศจรรย์
เมื่อพบตัวเธอ โชคดีจริงๆ ที่ได้มาเจอ
ไม่ว่าที่ใด ไม่ว่านานแค่ไหน

วันอาทิตย์ที่ 12 มิถุนายน พ.ศ. 2559

ก็แค่ช่วงเวลาหนึ่ง

หลังจากฝึกสอนเสร็จ ฉันก็แต่งงาน ก็แหงล่ะสิ คบกันมาห้าปีแล้วก็ต้องแต่งถูกมั้ย ยังไงๆคนๆนี้ก็เป็นคนที่ฉันคิดว่าจะแต่งด้วยอยู่ดี ดังนั้นแต่งกันไปเลยดีกว่า ทั้งๆที่ไม่พร้อมเลยสักนิดแต่ก็แต่งไปแล้วอ่ะนะ จะว่าไงดีล่ะ ว่าดีมันก็ดีอยู่หรอก ได้อยู่อยู่ด้วยกันสักทีหลังจากอยู่ห่างกันมาสองปี แต่ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกสับสนและเบื่อหน่ายเพราะไม่มีงานทำ จบมาหลายเดือนแล้วแต่ก็ยังหางานที่จะสามารถอยู่ตรงนี้อยู่ด้วยกันกับสามีไม่ได้ งานที่เราอยากทำก็ไม่มี แม้แต่งานที่ไม่อยากทำยังไม่มีเลย ช่วงนี้ได้แต่อยู่บ้านเฉยๆ น่าเบื่อสุดๆ ไล่ดูซีรี่ย์เกาหลีไปเรื่อย ในขณะที่เพื่อนเริ่มทยอยมีงานทำ รู้สึกไร้ค่าชมัด