ตลอดชีวิตที่ผ่านมา 24 ขวบ ของฉัน พ่อกับแม่เลี้ยงดูฉันมาเป็นอย่างดี อาจจะมีบางช่วงชีวิตที่ต้องลำบากบ้าง แต่นั่นก็ทำให้มีฉันในวันนี้ พ่อกับแม่เหนื่อยมามากแล้ว ไหนจะต้องดูแลลูก 5 ชีวิต และดูแลปู่กับย่า ที่ไม่มีใครเหลียวแลอีก อย่างน้อยๆฉันอยากจะรับผิดชอบตัวเองได้บ้างก็ยังดี เพราะตอนนี้ฉันก็ขอเงินท่านใช้มาตลอด แต่จากนี้ไปฉันอยากจะรับผิดชอบชีวิตของตัวเองได้สักที พ่อกับแม่จะได้ไม่เหนื่อยมาก อย่างน้อยๆก็ลดภาระฉันไปได้สักคนก็ยังดี ฉันคิดแบบนี้ จึงตัดสินใจไป ไปที่ว่า คือไอ่านหนังสือเพื่อเตรียมตัวสอบบรรจุ ก็ใช่ล่ะสิ อาจจะมีคนแย้งว่า อ้าวอยู่โรงเรียนก็อ่านได้นี่ จะไปทำไม ไม่ดูเห็นแก่ตัวไปหน่อยหรอ เฮ้ย คือแบบคนเรามันไม่เหมือนกันนะที่ฉันต้องไปเพราะต้องการเอาจริงเอาจังกับชีวิตสักที ถ้ายังอยู่ เช้ามาโรงเรียน ออกจากโรงเรียนได้ก็ 5 โมงเย็น หลังจากนั้น แวะไปตลาด เพื่อช่วยแม่ขายของ กลับถึงบ้านประมาณ 1 ทุ่ม กว่าๆ บางครั้งเลยเวลา เป็น 2 ทุ่ม กลับมาก็เหนื่อยแล้ว สมองและร่างกายฉันรับได้แค่นี้แหละ มากกว่านี้ไม่ไหวหรอก สอนมาทั้งวันก็เหนื่อยมากพอแล้ว นี่ช่วยแม่ขายของอีก แค่นี้ก็แกร่งมากแล้วนะ กลับถึงบ้านก็แทบจะอยากล้มตัวนอนแล้ว ไม่มีกะจิตกะใจไปอ่านหนังสือเครียดๆหรอก
ถ้าฉันจะอยู่โรงเรียนช่วยงานต่ออีก 1 เดือน ฉันก็จะไม่ได้อะไรเลย เงินเดือนก็ไม่ได้ หนังสือก็ไม่ได้อ่าน อาจจะได้ประสบการณ์ก็จริง แต่นี่มันคืออนาคตฉัน ฉันมีสิทธิเลือกว่าจะเดินไปทางไหน ถ้าตัดใจไป อย่างน้อยฉันก็ยังได้พยายาม จะสอบได้หรอไม่ได้ อย่างน้อยก็ได้พยายามแล้ว ฉันจะไม่ยกโทษให้ตัวเองเลยหากฉันไม่พยายามทำอะไรสักอย่างสักที ที่ผ่านมาก็เรียนแบบเรียนๆเล่นๆ ไม่เคยเอาจริงเลยสักครั้ง แต่จากนี้ไป ฉันจะลองเอาจริงสักครั้ง ก็จากนี้ไปคือชีวิตจริงแล้วนี่ จะมัวมาเล่นอยู่ได้ยังไงกันล่ะ จริงมั้ย ต้องเอาจริงกันซะบ้าง หยุดคิดแทนคนอื่น หยุดคิดถึงแต่ความรู้สึกของคนอื่น หันมาดูแลความรู้สึกตัวเองซะบ้าง ถึงเราอยู่ก็ไม่มีใครยื่นมือมาช่วยหรอก ไม่มีเลยแม้สักคนเดียว ตลอดชีวิตที่ผ่านมาก็เป็นเช่นนี้ดังนั้นอย่าคิดมากเลยถ้าจะไปก็ไปเถอะ คนอื่นเค้ามีชีวิตที่ดี ไม่มีภาระ แต่เรามีภาระและหน้าที่ที่จะต้องทำให้สำเร็จให้ได้ ดังนั้นไปเถอะ และอย่าคิดมากอีกเลย รู้ใช่มั้ยว่า ชีวิตมันสั้นเกินกว่าที่เราจะเก็บทุกอย่างมาคิดน่ะ ฉันกำลังบอกกับตัวเองแบบนี้ล่ะ
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองต้องการอะไร มีความฝันอะไร อยากเป็นอะไร ตอนเด็กๆ แค่ใฝ่ฝันไว้ว่า อยากเรียนให้จบปริญญาตรี เพราะการเรียนมหาลัยมันน่าสนุก ดูมีอะไรที่เราไม่เคยได้สัมผัสดี พอโตขึ้นมาหน่อย เริ่มรู้จักการมีความรัก ก็เริ่มมีความฝันว่า จะหาแฟนตอนเรียนมหาลัย
และตอนนี้ฉันก็กำลังเดินตามความฝันของตัวเองไกล้สำเร็จแล้ว
ตอนนี้ฉันมีแฟนที่ดีและรักฉันมาก (ณ ปัจจุบัน) เรารักกันมาตั้งแต่ ปี 1 และอีกเพียงไม่กี่วันฉันกำลังจะจบการศึกษาระดับปริญญาตรีจริงๆ ตอนเด็กฉันไม่ได้ฝันอะไรต่อนอกจากนี้ ช่วงแรกๆที่ฉันฝึกสอนอยู่ฉันจึงไม่รู้ว่าหลังจากนี้จะทำอะไรต่อดี คนอื่นอาจจะมีความฝันที่แตกต่าง แต่ฉันไม่มี บางคนฝันอยากเป็นนักร้อง อยากเป็นดาราและพวกเขาก็คงกำลังวิ่งไล่ตามฝันของตัวเองอยู่ ส่วนฉัน ได้ทำฝันของตัวเองไกล้สำเร็จแล้ว ตอนนี้ยังบอกว่าสำเร็จไม่ได้ เพราะยังไม่ได้รับวุฒิ แต่อีกแค่อึดใจเดียวเท่านั้น
หลังจากที่ฉันฝึกสอนมาสักพัก ฉันก็ค้นพบได้ว่า จะมีอะไรที่ดีไปกว่า การมีชีวิตที่สงบสุข และสุขสบายล่ะ ฉันอยากจะมีชีวิตที่สงบและตายจากไปอย่างมีความสุข จะมีอะไรที่ดีไปกว่าการที่เราสามารถเลี้ยงดูตอบแทนบุญคุณพ่อแม่ได้ การมีสามีที่ดีและรักเรา มีลูก มีครอบครัวที่น่ารักกันเเล่า ตอนนี้ฉันกำลังมีเป้าหมายอันใหม่ เพราะฉันได้ทำเป้าหมายเดิมเกือบสำเร็จแล้ว เป้าหมายต่อไปที่ฉันอยากจะทำคือ หางานที่มั่นคงทำ ซึ่งมันก็คงไม่พ้นการเป็นครูล่ะ ถึงแม้ตอนแรกฉันจะไม่ชอบก็ตาม แต่ตอนนี้ชอบแล้ว แต่งงานกับแฟนที่คบกันมานานเกือบ 5 ปี สร้างครอบครัวเล็กที่น่ารัก ก็พอละ แค่นี้ก็มีความสุขมากแล้วล่ะ เอาล่ะเริ่มแผนต่อไปได้ เลสโก ฮ่าๆๆ
