I carefully did stray
Down by the warls of wapping
Where I met a sailor gay
Conversing with a young lass
Who seem'd to be in pain
Saying, William when you go
I fear you'll ne'er return again
My heart is pierced by Cupid
I distain all glittering coal
There is nothing can console me
But my Jolly sailor bold
His hair hangs in ringlets
His eyes as black as coal
My happiness attend him
Where ever he may go
From tower hill to blackwall
I'll wander weep and moan
All for my jolly sailor
Until he does return
My heart is pierced by Cupid
I distain all glittering gold
There is nothing can console me
But my Jolly sailor bold
My father is a merchant
The truth I now will tell
And in great London city
Opulence don't dwell
His fortune doth exceed
300, 000 gold
And he frowns upon his daughter
Who loves a sailor bold
A fig for his riches
His merchandise and gold
True love has grafted my heart
Give me my sailor bold
My heart is pierced by Cupid
I distain all glittering gold
There is nothing can console me
But my Jolly sailor bold
Should he return in poverty
From o're the ocean far
To my tender bosom
I'll press my jolly tar
My sailor is as smiling
As the pleasant month of May
And often we have wandered
Through Ratcliffe Highway
Many pretty blooming
Young girl we did behold
Reclining on the bosom
Of her jolly sailor bold
My heart is pierced by Cupid
I distain all glittering gold
There is nothing can console me
But my Jolly sailor bold
My name it is Maria
A merchant's daughter fair
And I have left my parents
3 thousand pounds a year
Come all you pretty fairmaids
Whoever you may be
Who love a jolly sailor
That ploughs the raging sea
While up aloft in storm
From me his abscence mourn
And firmly pray, arrive the day
He never more to row
My heart is pierced by cupid
I disdain on glittering gold
There's nothing can console me
But my jolly sailor bold
My heart is pierced by cupid
I disdain on glittering gold
There's nothing can console me
But my jolly sailor bold
อัศจรรย์เหลือเกิน
“...ลมพาพัดมาจากโลกเธอที่แสนไกล
หัวใจล่องลอย คล้อยไปตามลม
หมู่เมฆนั้นพาช่วงเวลาพรุ่งนี้มา
เสียงฟังดูคล้ายเจ็บปวดในใจ
ดวงจันทร์ทิ้งเงาบนแผ่นน้ำไหวระรัว
หัวใจฉันสั่น เหมือนดังดวงจันทร์
ดวงดาวพร่างพราวตกจากฟ้าร่วงลงมา
เหมือนดังน้ำตาที่อบอุ่นใจ...”
“...อัศจรรย์เหลือเกิน...”
สองเราสัมผัสมือเดินท่ามกลางแสงจันทร์และดวงดาว
...อยากจะไปเหลือเกิน...
...ถึงยังเรือนถิ่นดินแดน ไปยังอ้อมแขนแห่งเธอ...
หัวใจของเธอ
ทิ้งกายลงอยู่เคียงกัน
ค่ำคืนจะพาข้ามไป
สู่ฝันแห่งเรา
“…ลมหยุดนิ่งลงโลกดูลาลับลอยไป
เหมือนภาพลวงตา ฟ้าเป็นเพียงเงา
หมู่เมฆเลื่อนลอยห่างกันไกลเหมือนคำลา
รุ่งเช้าจะพาให้จากกันไป
ดวงจันทร์ทิ้งเงาบนแผ่นน้ำไหวระรัว
หัวใจฉันสั่น เหมือนดังดวงจันทร์
ดวงดาวพร่างพราวตกจากฟ้าร่วงลงมา
เหมือนดังน้ำตาที่เกินกลั้นไว้…”
“...อัศจรรย์เหลือเกิน...”
หากสองเราสัมผัสมือเดินท่ามกลางแสงจันทร์และดวงดาว
...อยากจะไปเหลือเกิน...
...ถึงยังเรือนถิ่นดินแดน ไปยังอ้อมแขนแห่งเธอ…
สายตาของเธอ
สัมผัสที่จักลาไกล
รุ่งเช้าจะพาพรากใจ
...จากฝันแห่งเรา...