อัศจรรย์เหลือเกิน
“...ลมพาพัดมาจากโลกเธอที่แสนไกล
หัวใจล่องลอย คล้อยไปตามลม
หมู่เมฆนั้นพาช่วงเวลาพรุ่งนี้มา
เสียงฟังดูคล้ายเจ็บปวดในใจ
ดวงจันทร์ทิ้งเงาบนแผ่นน้ำไหวระรัว
หัวใจฉันสั่น เหมือนดังดวงจันทร์
ดวงดาวพร่างพราวตกจากฟ้าร่วงลงมา
เหมือนดังน้ำตาที่อบอุ่นใจ...”
“...อัศจรรย์เหลือเกิน...”
สองเราสัมผัสมือเดินท่ามกลางแสงจันทร์และดวงดาว
...อยากจะไปเหลือเกิน...
...ถึงยังเรือนถิ่นดินแดน ไปยังอ้อมแขนแห่งเธอ...
หัวใจของเธอ
ทิ้งกายลงอยู่เคียงกัน
ค่ำคืนจะพาข้ามไป
สู่ฝันแห่งเรา
“…ลมหยุดนิ่งลงโลกดูลาลับลอยไป
เหมือนภาพลวงตา ฟ้าเป็นเพียงเงา
หมู่เมฆเลื่อนลอยห่างกันไกลเหมือนคำลา
รุ่งเช้าจะพาให้จากกันไป
ดวงจันทร์ทิ้งเงาบนแผ่นน้ำไหวระรัว
หัวใจฉันสั่น เหมือนดังดวงจันทร์
ดวงดาวพร่างพราวตกจากฟ้าร่วงลงมา
เหมือนดังน้ำตาที่เกินกลั้นไว้…”
“...อัศจรรย์เหลือเกิน...”
หากสองเราสัมผัสมือเดินท่ามกลางแสงจันทร์และดวงดาว
...อยากจะไปเหลือเกิน...
...ถึงยังเรือนถิ่นดินแดน ไปยังอ้อมแขนแห่งเธอ…
สายตาของเธอ
สัมผัสที่จักลาไกล
รุ่งเช้าจะพาพรากใจ
...จากฝันแห่งเรา...
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น