เธอ..จะช่วยรับฟังได้ไหม
คำขอของคนคนหนึ่ง
ยังอยู่ตรงนี้ ไม่เคยได้พูดไป
เพียง แค่นิดเดียวจะได้ไหม
คำพูดของคนโกหกยังหลอกลวงย้ำ ซ้ำๆอย่างเดิม
อาจเป็นภาพมายา ที่หลอกลวงตา
เมื่อได้มันมา ก็อาจเลือนไป
ไม่เหลือความจริง คงไร้คำเอ่ยคำใด
อาจจะเป็นคำว่ารัก ที่อยู่ภายในใจฉัน
และตราบนาทีสุดท้าย ไม่เลือนหายไป
พูดไปแค่ในใจเรา บอกซ้ำเบาๆอย่างเดิม
มันอาจเป็นเพียงคำไร้ความหมาย
อยากจะบอกคำว่ารัก หยุดอยู่ภายในใจฉัน
ไม่อาจจะพูดคำนั้น ไม่มีทางได้เลย
ฉันอยากจะบอกกับฟ้า ขอวอนผ่านความฝัน
คำว่ารักเธอ ฉันพูดมาจากจิตใจ
แม้..คำถามมากมายแค่ไหน
คำตอบจะหาเท่าไร แต่ฉันไม่เข้าใจเลย
สิ่งเดียวที่รอคอย คืออยู่เคียงเธอ
อยากพบและเจอ ไม่จากไปไกล
แต่ไม่มีทาง ไม่มีทางใช่ไหม?
หากเธอยืนอยู่ตรงนี้
สิ่งหนึ่งที่เคยขาดหาย จะกลับคืนมาอีกครั้ง วันที่หายไป
แสงเงาสีเทาเลือนลาง เปลี่ยนสีสะท้อนกับตา
เธอเปลี่ยนเวลาเป็นความสดใส
จะจับมือเธอเอาไว้ หากกลับมาเจออีกครั้ง
จะจากกันไกลแค่ไหน ฉันไม่เคยสนใจ..
ฉันอยากจะบอกกับฟ้า ขอวอนผ่านความฝัน
คำว่ารักเธอ ฉันพูดไปจะได้ไหม?
หากวันไหนที่ เราต้องลาจากกัน และห่างกันไกล
แต่ตัวฉันจะรอ
วันนั้นที่อยู่เคียงใกล้ กับเธอ แค่นั้นก็เพียงพอแล้ว ฉันเองก็รู้
หากวันนี้ แม้เราไม่ได้เจอ ไม่อาจได้พบ แต่คงถึงสักวัน
ที่ฉันได้กลับมาพบ กับเธอ สู่วันพรุ่งนี้
อาจจะเป็นคำว่ารัก ที่อยู่ภายในใจฉัน
และตราบนาทีสุดท้าย ไม่เลือนหายไป
พูดไปแค่ในใจเรา บอกซ้ำเบาๆอย่างเดิม
มันอาจเป็นเพียงคำไร้ความหมาย
อยากจะบอกคำว่ารัก หยุดอยู่ภายในใจฉัน
ไม่อาจจะพูดคำนั้น ไม่มีทางได้เลย
ฉันอยากจะบอกกับฟ้า ขอวอนผ่านความฝัน
คำว่ารักเธอ ฉันพูดมาจากจิตใจ
บอกผ่านฟ้าไป ให้ถึงเธอจะได้ไหม...
อัศจรรย์เหลือเกิน
“...ลมพาพัดมาจากโลกเธอที่แสนไกล
หัวใจล่องลอย คล้อยไปตามลม
หมู่เมฆนั้นพาช่วงเวลาพรุ่งนี้มา
เสียงฟังดูคล้ายเจ็บปวดในใจ
ดวงจันทร์ทิ้งเงาบนแผ่นน้ำไหวระรัว
หัวใจฉันสั่น เหมือนดังดวงจันทร์
ดวงดาวพร่างพราวตกจากฟ้าร่วงลงมา
เหมือนดังน้ำตาที่อบอุ่นใจ...”
“...อัศจรรย์เหลือเกิน...”
สองเราสัมผัสมือเดินท่ามกลางแสงจันทร์และดวงดาว
...อยากจะไปเหลือเกิน...
...ถึงยังเรือนถิ่นดินแดน ไปยังอ้อมแขนแห่งเธอ...
หัวใจของเธอ
ทิ้งกายลงอยู่เคียงกัน
ค่ำคืนจะพาข้ามไป
สู่ฝันแห่งเรา
“…ลมหยุดนิ่งลงโลกดูลาลับลอยไป
เหมือนภาพลวงตา ฟ้าเป็นเพียงเงา
หมู่เมฆเลื่อนลอยห่างกันไกลเหมือนคำลา
รุ่งเช้าจะพาให้จากกันไป
ดวงจันทร์ทิ้งเงาบนแผ่นน้ำไหวระรัว
หัวใจฉันสั่น เหมือนดังดวงจันทร์
ดวงดาวพร่างพราวตกจากฟ้าร่วงลงมา
เหมือนดังน้ำตาที่เกินกลั้นไว้…”
“...อัศจรรย์เหลือเกิน...”
หากสองเราสัมผัสมือเดินท่ามกลางแสงจันทร์และดวงดาว
...อยากจะไปเหลือเกิน...
...ถึงยังเรือนถิ่นดินแดน ไปยังอ้อมแขนแห่งเธอ…
สายตาของเธอ
สัมผัสที่จักลาไกล
รุ่งเช้าจะพาพรากใจ
...จากฝันแห่งเรา...